وقتی مردم واسه من زاری و شیون نکنید

لباس سیاه ماتم به عزا تن نکنید

بذارید تو خلوتم تنها باشم

سر قبرم نیایید گریه برا من نکنید

از اول تا آخر.

اون روزهای خوش آشنایی

روزهای با تو بودن و حرفای عاشقونه

..................

واونجا که کجای کارم اشتباه بود که اینگونه تو را از دست دادم،

سر کدوم چهارراه دستاتو رها کردم،

کدوم فصل بود ،

چه روزی بود،

نمیدونم...

تنها چیزی که میدونم و از تو دارم

عکس توست که آن را به همه نشان دادم،تا نشونی از تو بگیرم.

ولی تو که گم نشدی،

تو روبروی من نشستی و به چشمانم نگاه می کنی و با من حرف می زنی.

اما...

انگار دل به دیگری بستی و قلب تو را از من دزدیدند،

گویی دیگر حرفهایم را نمی شنوی من برای تو وجود ندارم

و

همه ی اون خاطرات رنگارنگ از بین رفته و همه ی اون حرفهای قشنگ پوچ و تو خالی بوده و از یادت رفته.

اصلا یادت نیست که من دوست داشتم و دارم.

البته با بعضی حرفا می خوای بگی که هنوزم دوسم داری و تنها اسمی که تو قلبت می تپه اسم منه .

ولی

اعمال و رفتارت غیر این رو ثابت می کنه

.

چرا حرفات و کارات مطابقت نداره؟؟؟

خدایا من کدومو باید باور کنم؟؟؟

نمیدونم...

فقط یه حس درونی بهم میگه که باید هر لحظه و هر ثانیه در انتظار یه حادثه باشم.

حادثه ای تلخ و شکننده.

منتظر باشم تا تو با اون چشای نازت تو چشام خیره بشی و بگی ،

آره حدست درست بود،من کس دیگری رو دوست دارم و دلم جای دیگه اسیره.

و من در حین جنون و دیوانگی تنها چیزی که به ذهنم خطور می کنه این متنه که میگه:

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغچه ی دیگری ببینی و روزی هزار دفعه تو خودت بشکنی

و تنها چیزی که می تونی بگی اینه:

گل من باغچه ی نو مبارک.

ولی من خدارو به خودش قسم میدم که هیچ وقت اون روز فرا نرسه و تو هیچ وقت همچین کاری با من نکنی .