از اول تا آخر.

اون روزهای خوش آشنایی

روزهای با تو بودن و حرفای عاشقونه

..................

واونجا که کجای کارم اشتباه بود که اینگونه تو را از دست دادم،

سر کدوم چهارراه دستاتو رها کردم،

کدوم فصل بود ،

چه روزی بود،

نمیدونم...

تنها چیزی که میدونم و از تو دارم

عکس توست که آن را به همه نشان دادم،تا نشونی از تو بگیرم.

ولی تو که گم نشدی،

تو روبروی من نشستی و به چشمانم نگاه می کنی و با من حرف می زنی.

اما...

انگار دل به دیگری بستی و قلب تو را از من دزدیدند،

گویی دیگر حرفهایم را نمی شنوی من برای تو وجود ندارم

و

همه ی اون خاطرات رنگارنگ از بین رفته و همه ی اون حرفهای قشنگ پوچ و تو خالی بوده و از یادت رفته.

اصلا یادت نیست که من دوست داشتم و دارم.

البته با بعضی حرفا می خوای بگی که هنوزم دوسم داری و تنها اسمی که تو قلبت می تپه اسم منه .

ولی

اعمال و رفتارت غیر این رو ثابت می کنه

.

چرا حرفات و کارات مطابقت نداره؟؟؟

خدایا من کدومو باید باور کنم؟؟؟

نمیدونم...

فقط یه حس درونی بهم میگه که باید هر لحظه و هر ثانیه در انتظار یه حادثه باشم.

حادثه ای تلخ و شکننده.

منتظر باشم تا تو با اون چشای نازت تو چشام خیره بشی و بگی ،

آره حدست درست بود،من کس دیگری رو دوست دارم و دلم جای دیگه اسیره.

و من در حین جنون و دیوانگی تنها چیزی که به ذهنم خطور می کنه این متنه که میگه:

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغچه ی دیگری ببینی و روزی هزار دفعه تو خودت بشکنی

و تنها چیزی که می تونی بگی اینه:

گل من باغچه ی نو مبارک.

ولی من خدارو به خودش قسم میدم که هیچ وقت اون روز فرا نرسه و تو هیچ وقت همچین کاری با من نکنی .